Η ΒΙΟΖΩ κάνει μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική αναφορά στην περίοδο της Κατοχής
Η ακρίβεια έχει ένα κακό συνήθειο: όταν αρχίζει να χτυπά την πόρτα, σπάνια φεύγει μόνη της.
Και όπως επισημαίνει η ΒΙΟΖΩ σε πρόσφατη παρέμβασή της, η συζήτηση για το κόστος ζωής ξυπνά αναπόφευκτα ιστορικές μνήμες, ακόμη και από τα πιο δύσκολα χρόνια της χώρας.
Η ΒΙΟΖΩ κάνει μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική αναφορά στην περίοδο της Κατοχής, θυμίζοντας την εκτόξευση των τιμών και την κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης.
Προφανώς, οι σημερινές συνθήκες δεν μπορούν να συγκριθούν με εκείνες της δεκαετίας του 1940.
Ωστόσο, το αίσθημα που δημιουργεί η διαρκής αύξηση του κόστους για τα βασικά αγαθά είναι γνώριμο: ο καταναλωτής βλέπει το εισόδημά του να τελειώνει πολύ πριν τελειώσει ο μήνας.
Τρόφιμα, ενέργεια, ενοίκια και καθημερινές ανάγκες έχουν μετατρέψει την «ακρίβεια» από οικονομικό όρο σε μόνιμη κατάσταση ζωής.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα: όχι μόνο πόσο αυξάνονται οι τιμές, αλλά ποιος τελικά πληρώνει τον λογαριασμό.
Η ΒΙΟΖΩ αποδίδει μεγάλο μέρος της ακρίβειας στην κερδοσκοπία και ζητά αυστηρότερη παρέμβαση της Πολιτείας στη λειτουργία της αγοράς.
Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με το εύρος των αιτιάσεων, δύσκολα όμως μπορεί να διαφωνήσει με το βασικό ερώτημα: μέχρι πού μπορεί να φτάσει η επιβάρυνση του καταναλωτή πριν η αγορά πάψει να λειτουργεί προς όφελός του;
Γιατί στο τέλος της ημέρας υπάρχει μια απλή πραγματικότητα.
Ο μισθός μπορεί να αυξάνεται ονομαστικά, αλλά αν το καλάθι του νοικοκυριού, το ενοίκιο και οι λογαριασμοί αυξάνονται ταχύτερα, η αύξηση μένει περισσότερο στα χαρτιά παρά στην τσέπη.
Και κάπως έτσι, η «Μαύρη Πένα» κρατά μία τελευταία παρατήρηση: η ακρίβεια δεν χρειάζεται να φτάσει τα επίπεδα της Κατοχής για να γίνει κοινωνικό πρόβλημα.
Αρκεί να γίνεται κάθε χρόνο λίγο πιο ακριβή η ζωή και λίγο πιο φθηνή η αξία του εισοδήματος.
Γιατί τότε το ερώτημα δεν είναι αν έχουμε επιστρέψει στο 1940.
Είναι αν έχουμε μάθει κάτι από τότε.
www.bankingnews.gr
Και όπως επισημαίνει η ΒΙΟΖΩ σε πρόσφατη παρέμβασή της, η συζήτηση για το κόστος ζωής ξυπνά αναπόφευκτα ιστορικές μνήμες, ακόμη και από τα πιο δύσκολα χρόνια της χώρας.
Η ΒΙΟΖΩ κάνει μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική αναφορά στην περίοδο της Κατοχής, θυμίζοντας την εκτόξευση των τιμών και την κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης.
Προφανώς, οι σημερινές συνθήκες δεν μπορούν να συγκριθούν με εκείνες της δεκαετίας του 1940.
Ωστόσο, το αίσθημα που δημιουργεί η διαρκής αύξηση του κόστους για τα βασικά αγαθά είναι γνώριμο: ο καταναλωτής βλέπει το εισόδημά του να τελειώνει πολύ πριν τελειώσει ο μήνας.
Τρόφιμα, ενέργεια, ενοίκια και καθημερινές ανάγκες έχουν μετατρέψει την «ακρίβεια» από οικονομικό όρο σε μόνιμη κατάσταση ζωής.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα: όχι μόνο πόσο αυξάνονται οι τιμές, αλλά ποιος τελικά πληρώνει τον λογαριασμό.
Η ΒΙΟΖΩ αποδίδει μεγάλο μέρος της ακρίβειας στην κερδοσκοπία και ζητά αυστηρότερη παρέμβαση της Πολιτείας στη λειτουργία της αγοράς.
Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με το εύρος των αιτιάσεων, δύσκολα όμως μπορεί να διαφωνήσει με το βασικό ερώτημα: μέχρι πού μπορεί να φτάσει η επιβάρυνση του καταναλωτή πριν η αγορά πάψει να λειτουργεί προς όφελός του;
Γιατί στο τέλος της ημέρας υπάρχει μια απλή πραγματικότητα.
Ο μισθός μπορεί να αυξάνεται ονομαστικά, αλλά αν το καλάθι του νοικοκυριού, το ενοίκιο και οι λογαριασμοί αυξάνονται ταχύτερα, η αύξηση μένει περισσότερο στα χαρτιά παρά στην τσέπη.
Και κάπως έτσι, η «Μαύρη Πένα» κρατά μία τελευταία παρατήρηση: η ακρίβεια δεν χρειάζεται να φτάσει τα επίπεδα της Κατοχής για να γίνει κοινωνικό πρόβλημα.
Αρκεί να γίνεται κάθε χρόνο λίγο πιο ακριβή η ζωή και λίγο πιο φθηνή η αξία του εισοδήματος.
Γιατί τότε το ερώτημα δεν είναι αν έχουμε επιστρέψει στο 1940.
Είναι αν έχουμε μάθει κάτι από τότε.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών